فرمانروای عشق

امشب بار دیگر اسیر فرمانروای عشق گشته ام.

امشب دوباره در برابر لبخندی مهربان دل سپرده ام.

امشب نیز چون گذشته های دور در مقابل روح عاشق او زانو خواهم زد و فرمانبردار و مطیع در برابر وجود مغرورش خواهم نشست.

تنها و بی پناه خود را پشت پرده های سکوت پنهان کرده ام شاید که شکار نگاه پر از سؤال آن همیشه خوب نگردم.

اما می دانم

نگاه سرگردان و زخم خورده ام را بر دوش چشمان وی خواهم یافت و بار دیگر در اعماق دریای دو چشم با محبتش غرق خواهم گشت...
////////////////////////////////////////////

ضیافت

روزگار امشب به نام آرزوهای دیروز و گذشته های قلب من پرچم سفید صلح در دست گرفته است.

من به ضیافت سرنوشت خوانده شده ام.

آری
هر شب بخت با دیگران است شبی هم با ما.
////////////////////////////////////////////
پیوندی خاکی
باران پاییزی صمیمی و عاشقانه وجودم را نوازش می کند و آیینه وار تصویر عشق غریبی را در فضای میان لحظه ها شکل می دهد.

عطر دل انگیزی از پیوند قلبها روحم را تازه می کند.

پیوندی خاکی و ساده و پایدار

پیوندی چون پیوند آب با خاک

آری؛

پیوندی زیبا با عطری همچون خاک هنگام در آغوش کشیدن باران
///////////////////////////////////////////////
چه باید کرد؟

دلم تنگ است.

او در گوشه ای از قلبم زیر سایه درختان نشسته است و در لحظه های پاییزی قلبم برایم شعر عشق می سراید.

او آرام و متین در کویر احساسم بذر محبت می پاشد و من عاجزانه برای آخرین بار عشق آشکارش را در قلبم انکار می کنم.

نه، دیگر قدرتی برای شکست نگاهش در چشمهایم وجود ندارد. ادعای من در حاشای وجود او در لحظه لحظه زندگی ام دروغین است...

آری می دانم که او روزی خسته از بی مهری هایم آرام آرام مرا از قلب خود بیرون خواهد راند و من در حسرت با او بودن تنها خواهم ماند.

ولی چه باید کرد؟
//////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////
کاش...
کاش آن شب مهتابی عشق لحظه ای در حال جان بگیرد.

کاش آن دو چشم صمیمی و پاک امشب نیز آسمان پر ستاره کویر نگاهم باشند.

کاش آن دو دست پر مهر و نجیب دوباره نوازشگر قلب شکسته ام باشند.

کاش...

ای کاش او بار دیگر ستاره پر نور آسمان عشق من باشد؛

ولی افسوس،

او شهابی بود و گذشت.

او رفت.
//////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////

نیاز...

نیاز به با او بودن را در تمام وجودم حس می کنم و او کجاست تا این محتاج به خود را در آغوش وجود بیکرانش ایمن کند؟

آیا او راز این قلب پر از آشوب را می داند؟

بعید است...

 

 
از تمام دوستان عزیزی که به من سر میزنند و برام کامنت میزارن واقعا عذر می خواهم که خیلی دیر آپدیت میکنم و به اونها سر نمی زنم این روزا خیلی گرفتارم امیدوارم منو ببخشید.
///////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////
می دانم
ای یگانه تکیه گاه من؛

امشب به فردا نخواهم رسید.

امشب در بلندای زندگی ام خواهم شکست.

دستهایم مرا در گردباد سرنوشت همچنان پابرجا نگاه داشته اند و اکنون من مانده ام و دو دست خسته با دلی نا امید.

ای عزیز،

کاش روزی گذارت به سرزمین تنهایی من می افتاد ولی افسوس...

تو نا آشنا و غریب ترانه های عشق مرا به گلهای سرخ می بخشی و همچون رهگذری از کنار قلب زخم خورده ام می گذری.

راستی دیشب از تکه تکه های غرورم تندیس با شکوه تو را ساختم. بر آن زر ورقی از عشق کشیدم و بر بام آرزوها نهادم.

هم اکنون تو را در ذهن و خیالم و در ذره ذره وجودم احساس می کنم. نفسهایم مملو از عشق و نیازند.

فریاد می زنم؛ فریادی از التماس و درد.

ای کاش صدای من به گوشت می رسید.

می دانم؛

می دانم که نمی رسد.

می دانم که نخواهد رسید.

 

/////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////

بدرور

میدانستم که میان آشنایی و یگانگی هزار خانه فاصله است . نمیدانم خطایی در کار بود یا قدرت تردید ...
میدانستم که نمیمانی . میدانستم . به همان روشنی که رفتن او را میدانستم .دیگر هیچ بلندی در وجودم نمانده است .به آرامش خاک رسیده ام ،اما...
نگو که جدایی توهمی بیش نیست .تصویر تو در اتاق من ماندنی نبود .دوست داشتم صبر کنم تا آن روز... اما خاطر محو رویایی بیش نبود. دوست داشتم که " آن حس " نشستی جاودانه داشت اما انگار که تنها اقتضای شرایط بود . تصویر یگانه بودن و یگانه ماندن ،رنگ باخت،محو شد ، فرو ریخت . دیگر در خیالم هم جرات با تو بودن ندارم ..چیزی در من شکست ،اما یادت نرود که صادقانه باختم .
دلم گرفته .سخت و عمیق .اما با متانتی تام تمام سعی ام رو کردم که جنون انسانیتم رو ازم نگیره .مهربونبم رو که به سختی یادش گرفتم و محبتم رو که اگه مدام نثارش نکنم بو میگیره و فاسد میشه .
چه بلوغی در رسیدن از دل خستگی به دل سپردگی نهفته بود وچه اندوه گرانی در هبوط از دل سپردگی به دل خستگی . نارون سهراب را یادم میماند و آن روز را که چه کودکانه دروغ گفتیم تا لختی ...
تو را چون اندیشه سوگوار این روز های تلخ تا همیشه در سینه نگاه میدارم ..شادی ام را به ماه میسپارم تا همیشه با لبخند نگاهت کند.. بوسه ام را به باد میدهم تا همیشه نوازشگرت باشد ..و امیدوارم که آغازی استوار بر همه این پایان ها بنا کنی .
این را میدانم که معنای فاصله تنها در ظاهر است ..نمیگویم که بمان . زانو سست نمیکنم که نرو . تنها میخواهم که خویشتنت را پاسبان باشی .وجود عظیمت را که برای من یادآور تبسم مهربان او و تکیه گاهی ایستا برای خودم بود ..
سادگی ات تردیدی برای عاشق شدن نگذاشت . پاکی ات بیمی از غرق شدن در وسعت آغوشت و خلوصت خجالتی از کشیدن نفس های عمیق برای به خاطر سپردن عطرت .. دوست نشدی اما تا تک تک ضربانهای آئورت نزدیک آمدی .گذاشتی لمست کنم ، در برم گرفتی ، اما هرگز دوست نشدی ...دیگر هرگز هرگز جرات نکردم چنان آسوده و رها سر بر شانه کسی بگریم ..خوب دیگه کافیه .اینگونه ام تهیدست . متروک ..میروم تا خراباتم را از نو بسازم ...
بدرود

/////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////

تنها
امشب قلبم لباس درد به تن کرده است.

امشب احساسم مرا به سرزمین تنهایی اش کشانده است.

امشب حتی صدایم مرا از خود طرد می کند.

اما من

امشب نیز چون شبهای دگر خود را پشت چهره ای دروغین پنهان خواهم کرد و در دل, خواهم گریست. من این روزگار نا مهربان را در حسرت پیروزی خواهم گذاشت. دیدگان وی هرگز اشکهای بی گناه مرا نخواهند دید...

با دلی پر از نیاز و درد،  سر را به روی شانه های خود می گذارم. دستهایم سرم را نوازش می کنند.

چشمهایم را باز می کنم.

نه کسی نیست؛ اینبار هم کسی نیست...

هیچکس به یاد این دور افتاده غمگین از این جاده خلوت و تاریک گذر نمی کند.

حتی او؛

همان کسی که می گفت هر وقت بخواهم می آید؛ همان کسی که می گفت هر وقت بگویم به من کمک می کند.
////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////
یه غریبه!!!
ای آنکه فریادهای قلب ناتوانم همواره محتاج اسم آشنایت بوده است؛ دوباره منم.

دوباره این غریبه دور که مدتیست لب به سخن گشوده و برایت از دوستی و آشنایی می گوید.

این دل شکسته ای که گاهگاه سکوت مرموز و گرانبهایت را می شکند و ادعای رفاقت و دوستی می کند.

همان که می گویی نمی شناسیش

همان که نادیده می گیریش

و آن غربت نشینی که از خود می رانی اش.

ای مهربان به تو حق می دهم.

آری تو حق داری، اگر که من نیز با تو چنین کرده ام.

ولی مدعی عشق هرگز به دنبال تلافی نیست.

و من،
تنها یکی را باور خواهم کرد: یا عشق یا انتقام 
///////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////
دیگر تنها نیستم
سرمای دلپذیری سراسر وجودم را فرا گرفته است.

سرمایی ملایم و مهربان با آغوشی گشاده برای اشکهای پاک آسمان.

بوی صمیمی خاک است و صدای غریب باران و چهره گرفته آسمان؛ و من عاشقانه خود را به اینان می سپارم...

گویا اینها همگی با من آشنایند.

قطرات باران رسوب غمها را از قلبم پاک می کنند.

ترانه های مبهمی احساسم را به رقص وا می دارند.

دستهایم از عشق و دوستی خیس می شوند.

گرمای وجودم آهسته آهسته در سرمای بی انتهای اطراف گم می شود.

من به این سرمای زمستانی و به این همه پاکی و خلوص و اصالت عشق می ورزم.

براستی کجا می توان این همه را یکجا فهمید و چه کسی خواهد توانست اینگونه باشد؟

نه من دیگر تنها نیستم.

اکنون تنهایی خود را با آسمان در میان گذاشته ام.

آن هم بدون ذره ای تردید؛

در نهایت عشق و اطمینان.
///////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////

امشب دوباره به ضیافت نیمه شبی از شبهای زمستان دعوت شده ام.

ضیافتیست با ترانه های آسمانی و میزبانی مهربان و تنها یک مهمان.

نگاهی به اطراف می اندازم؛ با یاد او تنهای تنها هستم.

آری امشب نیز منجی قلب خسته و تنهای من حس شیرین با او بودن است.

باران صمیمی و آرام با اشکهای بی صدای من در هم می آمیزد.

چشمهایم نا امید و مشتاق سراغ نگاهش را از جای خالیش می گیرند، دردمند و محتاج به من التماس می کنند و کمک می خواهند.

کاش می دانستند که از دست من هم کاری ساخته نیست.

چه باید کرد؟

به کجا باید گریخت؟

آخر چگونه می توان به اطمینان زیبای با هم بودن رسید؟
///////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////
دلم گرفته...
شب غریبیست.

او را در میان خواهشهای روح بیقرارم گم کرده ام.

فریاد می زنم.

او را صدا می کنم.

ولی...

افسوس چه بی رحمانه از خود راندمش.

آیا او دیگر باز خواهد گشت؟

آیا این ساده دل را با تمام بی عدالتی هایش خواهد بخشید؟

اکنون او کجاست تا این سرخورده شرمگین را در آغوش آشنایش ایمن کند؟

کجاست تا بر جراحت قلب زخم خورده ام مرهمی از همدلی بگذارد؟

نیمه شبی سرد و تاریک مرا به آرامی در آغوش می کشد.

از جستجویی بی ثمر باز می گردم و دگر باردر فضای بی او بودن گام بر می دارم.

دیگر خود را احساس نمی کنم. جای خالی اش تمام آن چیزیست که از من بر جای مانده است.

بی او هیچ هستم

تهی شده ام.

خالی گشته ام.

چگونه توانستم او را اینگونه ساده برانم و جایش را به دیگری ببخشم؟

چقدر او را آزردم...

روزی او را خواهم یافت ، در آغوش خواهم کشید و فریاد خواهم زد:

"مرا ببخش ای من

مرا ببخش!"

و آیا او مرا خواهد بخشید؟

 

ای روزگار می بینی؟ می بینی من با خود چه کرده ام؟
 
*این روزها از همیشه تنها ترم . نیوشا کاش بودی , کاش دوباره زنده میشدی و کاش دوباره به درد و دلهام گوش میکردی, دلم برات تنگ شده نیوشا . هنوزم بعد از ۱۰ ماه باور رفتنت برام سخته,کاش منم با خودت برده بودی و کاش این قدر خودخواه نبودی.
دلم یه عالمه گریه میخوادددددددددددددددددددد...
*براش دعا کنید.
/////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////
پنجره را می بندم. هوا سرد است و دلم بیمار خواهد شد.

شکسته است؛ غمگین است؛ گناه دارد.

گوشه ای می نشینم و سکوت می کنم.

انصاف نیست خلوت معصومانه اش را با همدردی های همیشگی خود بشکنم.

آری او خسته است

و با دلهای خسته چه می توان کرد جز مدارا؟
///////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////
کنار پنجره ایستاده است

چشم به جاده دوخته است.

دست خسته اش به آرامی صورتش را لمس می کند و اشکهای گرمش بی پناه و معصوم بر روی سردی دستش

می لغزند.

غروب غم انگیزیست و او همچنان تنهاست.

در خلوت بی صدایش انتظار موج می زند و چون سیلاب دلش را ویران می کند.

دنیای بی رحم و بی وفای اطرافش آرام آرام زیر پاکی اشکهایش در هم می آمیزد و محو می شود.

دگر بار نگاهی به چهره اش می اندازم.

گویا او را می شناسم.

آری او...

سایه ام را به یاد آوردم. چقدر شکسته شده است.
..................................حالا دیگه بی حساب شدیم عوض ۲۰ روزکه نبودم  در اومد............................



منبع:
http://nasirkhan.mihanblog.com